Gitara basowa, jest to instrument szarpano strunowy, najczęściej cztero strunowy, choć istnieją wersje, pięciu, sześciu, ośmiu, a nawet dwunasto strunowe. Gitara basowa podobnie jak kontrabas, gra oktawę niżej od orkiestry czy też zespołu. Twórcą jest słynny Leo Fender, któremu nie podobał się cichy dźwięk kontrabasu. Zamontował więc w kontrabasie typu solid body przetworniki. Jednakże postęp technologiczny pozwala na budowę akustycznych basów które stają się coraz popularniejsze. Istnieją także wersje bezprogowe, co jest utrudnieniem dla muzyka, ponieważ nawet małe przesunięcie palca od miejsca gdzie powinien być próg zmienia dźwięk. Ten typ basu stworzył Bill Wyman z Rolling Stones, który na owym basie grał. Stylów gry na basie jest więcej niż na gitarze elektrycznej co czyni go tak wszechstronnym. Mamy standardowe granie kostką i palcami, oraz uderzanie kciukiem, palcami, czy granie na progach dwiema rękami tak zwany taping. W latach 80 bas był na tyle potrzebnym instrumentem w kapelach, że często w początkowych etapach zespołu gitarzysta przechodził na bas. Często to działo się w początkowych fazach zespołów punkowych czy thrashowych np. Metallica gdy w zespole nie było jeszcze Cliffa Buortona.

D&B czyli muzyka przeznaczona nie tylko do klubów ale także do samochodu czy do posłuchania w domu na imprezie. Posiada bardzo szybkie tempo i dużo basu. Często używa się synkopowanej perkusji, metrum to najczęściej a właściwie zawsze 4/4 mimo to Drum and Bas jest o wiele bardziej skomplikowane niż inne gatunki tego typu. Linia bassowa, jest różna można spotkać wszystkie od ciepłych soulowych, po mroczne przesterowane. Rodzaji, jak mówiłem jest wiele, jednakże najbardziej znanym jest jungle, który stworzyli prawdopodobnie mieszkańcy Karaibów najczęściej należący do subkultury rude boy. Kolejnym znanym stylem jest hardcore, jak sama nazwa mówi nie należy do najlżejszych. Jest to jeden z najbardziej ciężkich i mrocznych Drum and Basów. Najczęściej przesterowany, niski i szybki. Podział między jungle a zwyczajnym DnB doprowadził do stworzenia Hardstepu. Drum and Bass zostało stworzone dla młodszych odbiorców, i tacy też odbiorcy najczęściej słuchają tej muzyki. Często odbiorcy tej muzyki są błędnie myleni ze słuchaczami techno. Co jest wielkim błędem, ze względu na różnicę techniczną pomiędzy tymi dwoma gatunkami. Techno przede wszystkim nie posiada tak rozwiniętej linii basowej jak i perkusyjnej.

Elektryzujące rytmy, powstały około roku 1980, w Detroit, ze względu na dużą popularność, w latach 90, nazwą techno nazywano elektroniczną muzykę taneczną. Między kontynentalną sławę techno zdobyło tylko w Europie, szczególnie w Niemczech, czy Wielkiej Brytanii. Na przestrzeni, lat po utworzeniu, wyłoniły się pewne odłamy jak acid czy minimal. Coraz większą popularność zdobywa nawet w Polsce, choć można powiedzieć że techno miało już swój szczyt popularności, dziś jedynie słychać je w poniektórych klubach, choć i ich nie jest mało. Jednakże w Polsce ten rodzaj muzyki powoli zostaje wypierany przez Hip Hop. Techno z muzycznego punktu widzenia jest mało skomplikowane, standardowe metrum 4/4 oraz prędkość około 150bpm. Cechą charakterystyczną tego gatunku jest używanie dźwięków najczęściej z syntezatora, co odróżnia ją od House. Często także spotkać można melodyczność czy nawet wyraźne linie bassowe, jednakże nie jest to typową cechą tego gatunku. Techno jest tworzone przede wszystkim do grania w klubach, przez co wszystkie utwory mają podobne metrum, i prawie całkowity brak partii wokalnych, aby łatwiej się je miksowało. Muzyka tego typu najczęściej jest niedoceniana przez muzyków, co jest częstym błędem.

Muzyka pop, to muzyka prosta, ściągająca rzeszę fanów nie tylko z kraju ale i ze świata. Przeznaczona jest do odbiorców masowych, przez co artyści pop, zdobywają coraz to większe nagrody, i coraz wyższe miejsca na listach. Najczęstszym tematem są rzeczy bliskie współczesnemu człowiekowi, jak miłość szczęśliwa czy ta nieszczęśliwa. Ważne jest także aby piosenka posiadała prosty rytm, łatwo wpadający w ucho, aby odbiorcy mile spędzali czas przy jej słuchaniu Ale na tym się nie kończy, artyści najczęściej żeby wybić się z tłumu zespołów tego rodzaju, mieszają się w skandale, ubierają się wyzywająco, jednymi słowy stają się ikoną mediów. Dobrym przykładem jest tu Madonna, która szokowała swoim wyglądem i zachowaniem nie tylko w mediach czy teledyskach, ale i na scenie. Zawsze wychodziła ponad resztę artystów przez co była naśladowana i lubiana. Kolejnym dobrym przykładem archetypu artysty popowego jest Michael Jackson. Miał dar tworzenia piosenek które od razu wskakiwały na szczyty list. Młodzi ludzie nadal nawet po jego śmierci bawią się na imprezach przy jego muzyce, a jego płyty nawet po śmierci przynoszą ogromy dochód. Pop sam w sobie jak widać nie ma być ambitny, lecz prosty i chwytliwy a tematyka najczęściej ważna dla współczesnego człowieka.

Bez głośników nie istniały by dzisiejsze koncerty, imprezy, telewizja czy nawet komórki. Urządzenie to jest proste niemniej jednak przybliżę trochę jego budowę. Zasadniczo można powiedzieć że przekształca prąd elektryczny w falę akustyczną, jednakże jest to nie dokładne, gdyż głośnik idealny przekształca prąd zmienny o swojej częstotliwości w falę akustyczną liniowo. Głośnik jako pierwszy wymyślił Horacy Short z Londynu, po raz pierwszy użyto go na wystawie Paryskiej w 1900r. aby nadać zapis arii operowych ze szczytu wieży Eiffla. Maszyna ta była poruszana sprężonym powietrzem, i wg świadków było ją słychać w całym Paryżu. Jednakże pierwszy głośnik elektryczny powstał w 1906r. został skonstruowany przez Millera Reese, i Kelly Turnera. Pierwsza próba publicznego użycia głośnika elektrycznego miała miejsce we wrześniu 1912r. w teatrze Olympic Chicago. Wzmacniały one nie tylko głos sceniczny ale i pozasceniczny, jednakże jako przenośny system nagłośnieniowy wykorzystano je już rok później, kiedy gubernator Oklahoma wygłosił mowę dla 345 osób. Jak więc nam wiadomo, głośniki nie są potrzebne jedynie do celów muzycznych ale i medialnych. Więc kto wie, może gdyby nie one żyli byśmy może nadal w XVIw?

Thrash metal wywodzi się z Heavy metalu, posiada za to wiele zapożyczeń z gatunku punk. Data powstania Thrashu to okolice lat 80 XX wieku w USA. Określenie thrash (chłostać) to nawiązanie do ostrego, agresywnego i surowego brzmienia, które stworzyła fuzja tych dwóch gatunków. Dzięki temu nietypowemu połączeniu, otrzymano bardzo szybkie i brutalne kompozycje, poparte agresywnym wokalem, strasznie szybkimi solówkami, oraz częstymi zmianami rytmu zarówno perkusyjnego jak i gitarowego. Najbardziej znaną i komercyjną odmianą thrashu jest Bay Area. Jest to najbardziej progresywny i techniczny rodzaj thrashu. Głównymi reprezentantami są tak znane zespoły jak Metallica, Exodus, czy Megadeth. Prawdopodobnie Baz Area jest jednym z najstarszych typów thrashu. Jednakże to nie wszystko, można także spotkać rodzaj wschodniego wybrzeża cechujący się większym wpływem punku czy hardcoru. Po latach od powstania ustanowiono czołówkę zespołów thrashowych, tzw. „Wielka Czwórka Thrashu” czyli Metallica, Slayer, Megadeth i Anthrax grają na jednej scenie, co jest prawdopodobnie jednym z największych wydarzeń na scenie metalu. Pomijając oczywiście Ozzy fest czy Wacken.

By dowiedzieć się o pochodzeniu gitary elektrycznej, trzeba się cofnąć do roku 1931. George Beauchamp stracił wtedy posadę w firmie produkującej gitary National. Pozostając w domu bez żadnego zajęcia miesiącami eksperymentował na stole kuchennym używając prostych narzędzi takich jak kawałki drutu, czy magnesy. W końcu jednak stworzył pierwszy przetwornik gitarowy, wcześniej w 1925 starał się stworzyć przetwornik za pomocą igły gramofonu. Dnia gdy został stworzony pierwszy przetwornik gitarowy, stworzono także gitarę do niego przystosowaną nazwano ją Frying Pan. Wynalazcy Beauchamp i Barth udali się do Rickenbackera i namówili go do współpracy przy projekcie. Ze względu na powszechnie znane nazwisko z I wojny światowej, firmę nazwano Rickenbacker. Firma ta do dziś tworzy wspaniałe gitary bassowe. Jednakże sukces gitary Frying Pan zachęcił innych producentów do podobnych przedsięwzięć, przykładowo producent instrumentów muzycznych Gibson stworzył w 1935r. gitarę ES-150. Oraz w 1949 Fender wyprodukował gitarę bez pudła rezonansowego. Jednakże jeden z największych sukcesów to Gibson Les Paul, gitara cechująca się ciepła barwą dźwięku i niewygórowaną ceną stała się tak popularna że sprzedaje się ją do dziś.

Młoteczkowo, klawiszowo, strunowy instrument muzyczny spokrewniony blisko z fortepianem z taką różnicą że struny ma ustawione pionowo. Za twórcę tego dzieła uważa się Bartolomeo Cristoforiego który jako pierwszy stworzył klawesyn z mechanizmem młoteczkowym w 1709r. Jednakże pierwsze pianino celowo zbudował Jak Schmidt na końcu XVII wieku, a w 1802 Th. Lond skonstruował naciąg skośno strunowy dzięki czemu pianino przybrało formę zbliżoną do dzisiejszej, jedyną różnicą jest używanie innego tłumika. Popularność jednak zdobyło dopiero w wieku XIX z powodu mniejszych rozmiarów i niższej ceny, wypierało więc drogie i duże fortepiany. W Polsce pianina były produkowane w czasach powojennych, w fabrykach takich jak ‘Calisia’ w Kaliszu, ‘Defil’ w Lublinie, oraz w ‘Legnickiej Fabryce Fortepianów i Pianin’ w Legnicy. Początkowo pianina tworzono w Niemczech, Francji, we Wiedniu a nawet w Angli, jednakże nie zdobyło wielkiej popularności. Dopiero w czasach powojennych miało swój okres największej popularności. Dziś tylko w starych domach albo w muzeach spotkamy pianina, zostały wyparte przez klawiszowe urządzenia elektroniczne, które można swobodnie przenosić.

Pismo nutowe jest symbolicznym językiem stosowanym przez muzyków zawodowych, za pomocą którego można zapisać wszystkie cechy muzyczne, w skład notacji wchodzą elementy takie jak pięciolinia, znaki chromatyczne, klucze, nuty, jednostka metryczna, pauzy, i inne. Jej początek datuje się na wiek VIII n.e geneza nie jest bliżej znana, jednakże wykształciła się prawdopodobnie w klasztorach. Znaki na niej odzwierciedlały ruchy kantora. Notację chiero            nomiczną zastąpiła około roku 1000 notacja diestematyczna było to pismo bez linii. Później dopiero zostały one wprowadzane niestety nadal nie określała ona stosunków rytmicznych. Notacja Chorałowa dała początek pierwszej nucie, dzięki której można było zauważyć długość dźwięku oraz odległość miedzy nimi. Prawidłową notację wprowadził jednak dopiero w 1300r Philippe de Vitry ujmując rytm, czy odległości miedzy dziwkami, a nawet tempo. W użyciu były dwie notacje menzuralne biała i czarna. Na podstawie czarnej określano cztery wartości rytmiczne, zaś na podstawie białej aż osiem. Różnice między tymi systemami były niewielkie, i nie różniły się niczym poza ilością temp. Ten typ notacji udoskonalony w XVII występuje do dziś.

Muzyka od zawsze towarzyszyła człowiekowi, mimo swej początkowej prymitywności i  wielu różnic dzielących ją od dzisiejszej można zauważyć że człowiek potrzebował jej od zawsze. Już najstarsze plemiona używały prawdopodobnie podziału na sakrum i profanum. Sakrum był to rodzaj muzyki będącej częścią kultu, związana była szczególnie z wiarą i obrzędami religijnymi, ludzie ją tworzący byli prawdopodobnie pierwszymi zawodowymi muzykami. Dziedzina ta dodatkowo była traktowana bardzo poważnie, przez co można zauważyć jej szybki rozwój oraz jej dzisiejszy profesjonalizm. Profanum zaś była muzyką ludową stworzoną typowo dla ludu i rozrywki. Inspiracje prawdopodobnie czerpano z dźwięków przyrody. Najważniejszy prawdopodobnie był wtedy rytm, bez jakiejś konkretnej wysokości dźwięku, oraz śpiew wokalny. Najczęściej prawdopodobnie muzyka była związana z tańcem, niestety tak odległa sfera muzyki nie jest nam znana z powodu braku świadectw i dowodów na jej temat. Już około 3000 lat temu w mezopotami wstąpiła rola muzyka zawodowego, który prawdopodobnie był kapłanem, muzycy ci byli związani z kultem przez co nie byli popularni a ich twórczość wykonywano jedynie na ceremoniach.